Κόσμοι διαφορετικοί?

Απλά πρέπει να σε βλέπω.
Δίπλα και μακρυά
Μαζί και χώρια
δύο σώματα και τόσες σκέψεις.
Και άλλα τόσα εμπόδια.

Διαδρομές αντίθετες
μα σχεδόν παράλληλες
Σίγουρα διαφορετικοί
μα με κοινά

Υπάρχει άραγε σύνδεση με όλα αυτά?
Ή και κάποιο από αυτά.
Είναι κάτι αληθινό?
Κάτι απ'όλα αυτά αλήθεια.

Κανένα σημάδι
Από μένα ή από σένα?
Δεν γνωρίζω πια..

τι να'μαστε

Είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας?
Ή προσαρμοζόμαστε στους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε?
Και ποιός κάνει τη διανομή?
Εμείς ?
ή κάποιοι άλλοι?

Αγκαλιές

Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω σου σκέψου. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Είναι μια απόρια πραγμάτων που έχουν συμβεί ήδη στο παρελθόν, σε διαφορετικές, μοναδικές περιόδους. Μια μέρα όμως, βλέπεις πως ένα ένα , μικρά , τόσα δα σκηνικά που είχες επιλέξει να μην πάρεις τόσο  στα σοβαρά θα γίνουν τα θεριά που θα σε σφιχταγκαλιάσουν μια μέρα τόσο , όσο κανένα απ'όλα τα ερωτικά χέρια που το χουν προσπαθήσει ως τώρα.
Και νόμιζες πως δεν υπάρχουν τέτοιες αγκαλιές. Αγκαλιές που κυριολεκτικά μπορούν να σε σκοτώσουν.

Και σιγά τη θεωρία..

Εμπόδια

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούριο φράγμα.

Δεν είναι που δε θέλω να με βρεις

Δεν είναι που θέλω να σε διώξω.

Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά

Πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε

Για να βρεθούμε

Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.

Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο

Τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου

Μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές

Αλλάζοντας το σήμα και το χρώμα μου

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

Για τον εαυτό μου.

Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί

Μακάρι να μπορούσες να δεις αυτό το φως.
Όλα είναι μια χαρά.
Όλα είναι απίστευτα καλά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα όρια μεταξύ της σιωπής και του θορύβου είναι οι συμβιβασμοί.
Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί. Που περιμένουν να τους ξεπεράσουμε.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια,
αρκεί να συλλάβει την ιδέα ότι μπορεί να το κάνει..
Κάτι τέτοιες στιγμές,νιώθω το καρδιοχτύπι σου, τόσο καθαρό όσο το δικό μου.
Και ξέρω ότι ο χωρισμός είναι μια αυταπάτη.
Η ζωή μου συνεχίζεται πολύ πέρα από τα όριά μου

νυχτερινές σκέψεις

κι όλα ωραία και καλά. και ακόμα μια βραδιά κατάφερες και αντεπεξήλθες.  ΓΙΑΤΙ. δεν χρειάζεται.
H καλύτερη βραδιά είναι αυτή που δεν έχει χρειαστεί να "κοντρολάρεις" τίποτα.
Τίποτα.. η καλύτερη λέξη. Η καλύτερη σκέψη. Ότι καλύτερο..ΟΚ δεν είναι ότι καλύτερο. Αλλά μακάρι..Μακάρι να μην σκεφτόμουν τίποτα. Όλα θα ήταν τόσο ανώδυνα.Τ'όσο απλά.Μάλλον πιο ξεκάθαρα. Γιατί μ αρέσεις και συ μέσα ' όλα? Και γιατί εγώ είμαι έτσι.. Πάλι..!
απλά φύγε. τρέχα μακρυά.Τίποτα δε θα σου κάνει καλό. Και τίποτα δεν είναι αληθινό απ'αυτά που σου συμβαίνουν. Ειδικά τη νύχτα. να το θυμάσαι. Όπως ξεγελάς, αλήθεια,.. Σε ξεγελάνε.

απλά σε συνάντησα

και να σκεφτείς ότι απλά σε συνάντησα.
δεν χρειάστηκε ποτέ η δική σου προσπάθεια.
απ' την πρώτη στιγμή ξέρεις τι νιώθεις και εγώ πάντα ξέρω πως το νιώθω με το λάθος άτομο.
ναι και επειδή έχω τέτοια αυτογνωσία για την κριτική μου όπως φάνηκε στην προηγούμενη πρόταση δε μπαίνω σε καμία διαδικασία προσπάθειας .( η λέξη προσπάθεια, εμπερικλείει πολλές έννοιες )
κι όλα αυτά για να δαπανώ σκέψεις γύρω από το πιο είναι το πρόβλημα πάλι.  αφού επιλογή μου είναι.  Κι όλα αυτά για να σε σκέφτομαι όμως την ώρα που τα γράφω όλα αυτά.
Ωραία τώρα που ασχολήθηκα μπορεί να σταματήσει κ αυτό το σφίξιμο όπως και οποιαδήποτε άλλh ταλάντευση του νου μ αυτή τη σκέψη. Αυτό που έχω τόσο αυτοσαρκαστική διάθεση πάντα μπορεί να με στείλει και στο διάολο. δες όμως παράγραφο..

και απλά σε συνάντησα.

Σκέψεις και Ψυχές

συνδέονται οι σκέψεις? ή μήπως οι ψυχές? Και αν δεν υπάρχουν ψυχές? πως μπορούν οι σκέψεις σου να ναι μονάχα από σένα? μονάχα δικές σου? εξ' ολοκλήρου.

Μας σκοτώνει η συνήθεια?

Η συνήθεια είναι αυτή που τα κάνει όλα. "ο άνθρωπος είναι ζώον που συνηθίζει" . για να υπάρχει σαν κατάσταση μάλλον την αναζητούμε. Κι όμως κάτι σου φταίει με τον καιρό.Δε σου αρέσει η συνήθεια. Κι άμα είσαι άτυχος και σου αρέσει, δυστυχώς δεν θ αρέσει σε κάποιον άλλον. Η ατυχία έγκειται στο γεγονός ότι σ αυτόν που δε θα του αρέσει λογικά έχει άμεση σχέση με σένα και δε θέλεις να μην του αρέσει. Ξέρεις γιατί δε θες όμως? Γιατί ξεβολεύεσαι. Αχ και ήσουν τόσο ωραία και ήρεμα, γιατί να πρέπει να αλλάξει κάτι? Όταν σταματάει η προσπάθεια και έρχεται η γλυκιά συνήθεια, η στασιμότητα που σου φαίνεται επιτέλους  σαν την αιώρα που θα αναπαυθείς και θ απολαύσεις τους κόπους σου, πρέπει να ξέρεις ότι δε μπορεί να σε κρατήσει για πολύ.Και 'κει που κόβεται το σχοινί προσγειώνεσαι λίγο ανώμαλα στην πραγματικότητα και βλέπεις ότι τώρα η πας πάλι απ την αρχή ή κάνεις διπλή προσπάθεια για να βελτιώσεις την υπάρχουσα κατάσταση.Όλα μπορεί να αποτύχουν. Μπορεί όμως και να βρεις ένα καλύτερο εαυτό. προσπάθεια και αυτοβελτίωση. Αξίζει να χαραμίσεις μια ευκαιρία επενδύοντας για το καλύτερο απ το να βουλιάζεις στην κινούμενη άμμο της συνήθειάς σου?

Δε βλέπω τους κύκλους

πώς γίναμε έτσι..

Η ζωή μας απαρτίζεται από κύκλους. Χορεύουμε μέσα σ αυτούς. Προσπαθούμε να βγούμε από αυτούς,να μπούμε,να βάλουμε κι άλλους και μετά να τους βγάλουμε. Πολλές φορές απλά είμαστε παρατηρητές. Δυστυχώς, εκτός των άλλων , πολλές φορές ( και πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα) συνειδητοποιούμε πως είμαστε απλά παρατηρητές και στους δικούς μας κύκλους. Τους βλέπουμε να μεγαλώνουν, να μικραίνουν, να γεμίζουν να αδειάζουν και τούμπαλιν. Όταν σταματάμε να παρατηρούμε αρχίζει η παράνοια. Γιατί υπάρχει αυτός ο κύκλος? Πότε μπήκα? Θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή μέσα? Ποίοι τον απαρτίζουν μαζί με μένα?  Και πηγαίνουμε μπρος πίσω σαν υπνωτισμένοι χωρίς να μπορούμε να πέσουμε πάνω σε κάποια γωνία, να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει..

Το ιδανικό θα ήταν, αφού έχει σταματήσει η παρατήρηση και αρχίζει κανείς να ζει ξανά τον κύκλο του, να υπάρχουν μόνο θετικά συναισθήματα ως προς την "ύπαρξή" του. Έλα όμως που συνήθως θες να πάρεις ένα ψαλίδι,να ευθυγραμμίσεις τον κύκλο και να αρχίσεις να τρέχεις πανικόβλητος προς το μοναδικό αδιέξοδο που θα δημιουργήσει η σωτήρια ευθεία σου.

Έλα όμως που δεν υπάρχουν ευθείες..

Τίσις

Και ήρθε η στιγμή που θα πληρώσεις για όλα. Και ναι,καιρό την περίμενες.Κρυφά το αναζητούσες.Δεν είχες ιδέα όμως τι θα σήμαινε αυτό.Μάλλον γιατί θα ναι χειρότερα όλα απ ότι φανταζόσουν πως θα ναι...
απ ότι περίμενεις.
Κουράγιο .
Η ψυχή σου έχει σημασια.
 Διαφύλαξε την οσο μπορείς..

Υψώνοντας το τοίχος

Το συναίσθημα ότι δε μπορείς ν'ανταποκριθείς.
Αυτή η μαυρίλα που φαντάζεσαι καθώς σκέφτεσαι ότι έχεις αυτό το συναίσθημα.
Τι με κρατάει?Άκαρδη?Άψυχη?Δε μπορεί να με χαρακτηρίζουν αυτές οι λέξεις.Αν ήταν έτσι,γιατί να αναρωτιέμαι,να στοχάζομαι και ακόμα χειρότερα να πληγώνομαι?
Σκάρτη?Ίσως αυτή είναι μια τοποθέτηση που προσεγγίζει αυτό που σκέφτομαι.Δεν είμαι φτωχή στα συναισθήματά μου.Δεν υστερώ,δε νιώθω άδεια.. Το κενό όμως?
Δεν τα ε κ φ ρ ά ζ ω.Ούτε εκεί που πρέπει,ούτε όταν πρέπει, ούτε όπου πρέπει,ούτε όπως πρέπει,ούτε ούτε ούτε! δε με χέζεται και με τα πρέπει! (διπολίκη η διαταραχή)
Μπορεί και να με λες τότε τσιγκούνα. Ίσως. Αφού τα έχω και δεν τα δίνω-δείχνω πουθενά .Άλλο οι πράξεις,δε μιλάω γι αυτό. Ξέρεις τι είναι να ξεστομίζεις αισθήματα και συναισθήματα? Εγώ βέβαια στη σκέψη και μόνο νίωθω ότι θελω και να με καταπιεί η γη?το κράκεν? ένα σύννεφο ηφαιστειακής τέφρας? κααάτι τέτοιο..
Τσιφούτα! Ε ας μαζέψω λοιπόν ότι έχω απο αισθήματα να χτίσω για την πάρτη μου όχι τοίχο, κάστρο ολόκλρο! Με τις κρυφές εισόδους, τις καταπακτές του, δράκους για φρουρούς, ίσως και τον Saruman με τους Uruk hai, μη και μπορέσει να πατήσει κανείς στην εσωστρεφή "μέση γη" μου. Και αυτός ο αυτοσαρκασμός πια? Αηδία έχει καταντήσει.

03.09

άλλη μια φορά που θέλω να καταπιώ τον εαυτό μου. Που θα μαζέψω συναισθήματα ενοχής και θλίψης για να τα ελευθερώσω με δάκρυα. Σιγά μην τα πω. Είμαι εγώ άνθρωπος που ανοίγεται? Που ακούστηκε κάτι τέτοιο? Λες και έχει πει κανείς πως να μοιράζεσαι ότι σε σκοτώνει μπορεί να σε βοηθήσει.(αυτοσαρκασμός). Ούτως ή άλλως σε σκοτώνουν όλα αυτά που έχεις και σου ταλαντεύουν την ψυχή,το να τα πεις θα σε κάνει αθάνατο? ή μήπως άφθαρτο? Ίσως να γίνω πιο δυνατή κάποτε. Ίσως πιστεύω πως αυτός είναι ο τρόπος που θα γίνω,να μην αφήνω τίποτα να με διαπεράσει. Και για να γίνει αυτό δεν πρέπει κανείς να ξέρει παραπάνω απ'ότι χρειάζεται, παραπάνω απ'όσο θέλω. Παραπάνω απ'όσο μπορεί να δει κάποιος με απλό,γυμνό ανθρώπινο μάτι.Αν ισχύει η "λογική" μου αυτή θα φανεί στο μέλλον.τουλάχιστον γίνομαι πείραμα του εαυτού μου. Έως τότε ας ζήσω  άλλο ένα βράδυ που θα βάλω το προσωπείο μου, θα σκουπίσω όλη τη βρωμιά και θα υποδυθώ πως δεν είμαι πληγωμένη.(κλεμμένο ξέρω)

κανείς

ποιός ξέρει τι μπορεί να γίνει. Και όλα θ αλλάξουν (προφανώς), αλλά πώς και γιατί? Αφού πάνε να γίνουν πολύ καλά τα πράγματα. Ίσως γι' αυτό. Ίσως για να ισχύει το: περνάς πράγματα στη ζωή σου για να έχεις το δικαίωμα να μην πεις ποτέ "είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος".
 Ίσως για να μάθεις τον εαυτό σου..

Ίσως για να φταίω για όλα εγώ.

21-28

Ήταν πολύ όμορφα. ηρέμησα και χαλάρωσα.
Κι όλα αυτά μαζί σου. Όχι μόνη μου. Όχι προσπαθώντας να περάσω καλά μαζί σου, αλλά γλυκά και αβίαστα, χωρίς δεύτερες σκέψεις να κουράζουν το μυαλό μου. Καιρό είχα να περάσω απλά ωραία με άλλο άτομο για πάνω απο 2 μέρες 

.

"Γράψε,τα πας πολύ καλά"
"Μίλα θα σε βοηθήσει πάρα πολύ"
"Είσαι πολύ κοινωνική"
"πόσο ντροπαλή!"
"Είσαι αστεία"
"Είσαι εντελώς τρελή?"
"Πόσο γλυκιά?"
"Με τρομάζεις"
"τι ωραία μάτια"
"Γιατί με κοιτάς έτσι?"
"Δεν γελάει κανείς"
"μόνο εσύ θα το έκανες αυτό"
"Δεν κάνεις τίποτα κακό"
"μην είσαι τόσο ενοχική"
"ξανακάνε αυτή τη γκριμάτσα"
"μικρό κοριτσάκι"
"σταμάτα ρε διάλοε"

ω.

στο μεταίχμιο

Γαμημένα αρπακτικαααά. Αφήστε με να χαρώ λίγο. ΛΙΓΟ.
Tη στιγμη που δικαιούμαι δε ζητάω τίποτα άλλο.
Γιατί να πρέπει να παρακαλάω κάθε φορά ακόμα και γράφοντας για τις δικές μου στιγμές?
Πρέπει να φτάσω στο σημείο να μείνω παντελώς άδεια?
Παντέλως κενή?
Ζωντανή νεκρή και μόνη σαν εσάς?
Αχόρταγα πλάσματα. Άπληστα και ΜΟΝΑ.
χωρίς καμία ελπίδα..

7-7

Κουράστηκα!
 Οι ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις μ'έχουν κάνει φάντασμα του εαυτού μου.
Δικό μου είναι το πρόβλημα. Δεν ξέρω,έχω σταματήσει να κατηγορώ τους άλλους για πράγματα που μ ενοχλούν και συγχέομαι και εγώ.
Αφού έχω καταλάβει ότι κάτι με ενοχλεί και αφού αυτό παρ όλα αυτά συνεχίζει σημαίνει ότι και εγώ κάτι δεν κάνω σωστά. Δεν είμαι μάλλον τόσο καλή και γλυκιά όσο δείχνω.
Αυτό φταίει. Κάθομαι πολύ με άτομα,διαφορετικά μεταξύ τους,διαφορετικά από μένα γιατί δεν έχω πρόβλημα.Ίσως ακούγεται προσβλητικό,ίσως και όχι..το θέμα είναι ότι έχω φτάσει σε σημείο να ξέρω τόσα άτομα,που να μη νιώθω άνετα με κανένα.
Νομίζω ότι αυτό που δεν μπορώ καθόλου είναι να ξέρω κάποιον,να είναι στην ευρύτερη παρέα και απλά να έχω αυτή την αηδιαστική μούρη του "γειά τι κάνεις..ναι.αυτά." συνοδευόμενη και από το αντίστοιχο αμήχανο παύλα ψευτογλυκό χαμόγελο με το οποίο δεν επιδιώκω κάποιου είδους συμπάθειας απλά δείχνω ότι οκ δεν έχω κάποιο πρόβλημα μαζί σου αλλά άμα ήταν στο χέρι μου δε θα επιδίωκα να ανοίξουμε κουβέντα.
Δεν ξέρω αν είναι θέμα κοινωνικότητας(αντι) ή είναι απόλυτα φυσιολογικό να μη μπορείς να μιλάς συνέχεια και με όλο τον κόσμο.Αυτό είναι το πρόβλημα μου, μέχρι ένα σημείο πίστευα ότι είναι εφικτό. Αλλά αηδίασα γιατί βλέπω ότι όλο αυτό τελικά οδηγεί σε μία φούσκα και μια σχέση με τον άλλον που δεν οδηγεί που θε να.
Η μία στις 100 ίσως κάτι κάνει τελικά,αλλά κι αυτή η προοπτική παίζει με τις μηδαμινές πιθανότητες.
Νομίζω ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι να βγάζω φωνή μόνο όταν νιώθω την ανάγκη να επικοινωνήσω με κάποιον συγκεκριμένα ή έστω έχω κάτι που θέλω να πω και αν δε γίνει μπορεί και να σκάσω.
Γιατί αλλιώς με βλέπω να σκίζω και το δέρμα μου από την ψευτιά και την αηδία στο δήθεν  που μου πλασάρουν όλοι και ίσως και εγώ η ίδια χωρίς να το έχω καταλάβει μέχρι τώρα.

Τη διπροσωπία τη σιχαίνομαι και πρέπει με νύχια και με δόντια να μην πέσω στη λούπα της που με περιτριγυρίζει από την ώρα που γεννήθηκα.

3-7

πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις?Σαν χθες θυμάμαι ήταν που μιλάγαμε,πίνωντας καφέ και ακούγοντας λίγη καλή μουσική συμφωνόντας στο πως δεν θα μπορέσουμε να ξεχάσουμε αυτή την σχεδόν καθημερινή συνήθεια.Την θυμήθηκα τώρα,ναι,αλλά πάει τόσος καιρός πια απ την τελευταία φορά που το κάναμε αυτό που αν δεν σκεφτόμουν εσένα και το πρόσωπό σου δεν θα ερχόταν αυτή η μνήμη.Πόσο εύκολα αναδεύεται μια εικόνα απ το παρελθόν,που μέχρι πριν 5 λεπτά δεν περίμενες οτι υπάρχει καν.Κι όμως,τους τελευταίους μήνες έχω παρατηρήσει πως οτι γίνεται συνήθεια καταχωρείται σε αρχείο,και είναι τόσο εύκολο να έρχονται ξανά και ξανά στην επιφάνεια εικόνες απ αυτή  μιας και ο οργανισμός απο ένα σημείο και μετά πιστεύει πως αυτό που γίνεται τόσο συχνά,δεν θα πάψει ποτέ,και προκειμένου να υπομείνει την ύπαρξή της,γίνεται όλη αυτή η ανατριχιαστικής λεπτομέριας αποθήκευση πληροφοριών.(ανάσα)Και μόλις πάψει αυτή η συνήθεια(η οποία παρεπιπτώντος σου χε σπάσει τα νεύρα και τσακωνόσουν και θύμωνες που δεν άλλαζε κάτι με τον καιρό),έρχονται οι κωλοαναμνήσεις της να σου γαμήσουν τον εγκέφαλο.Λες και είχες κανά σκοπό να σου λείψουν όλα αυτά,ξαφνικά ένα αλμπουμ απο εικόνες κ στιγμές σκάει στο κεφάλι σου εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και σε εντελώς πολλες φορές ακατάλληλη στιγμη. Το θέμα είναι οτι,παρ'όλες τις προσπάθειες,φτάνεις σε ένα σημείο που δεν θυμάσαι πλέον τόσο ξεκάθαρα πράγματα που παλιότερα θα ορκιζόσουν πως δεν γίνεται να ξεχάσεις.Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να ξεχνάει.τον βοηθάει να απενοχοποιήσει τη σκατένια συνείδησή του και να συνεχίσει τη ζωούλα του φτιάχνοντας νέες αναμνήσες με την ελπίδα οτι έχει δεύτερες,τρίτες και εις τη ν ευκαιρίες.Καημένο είδος..τόσο κυνηγητο,
τόση ελπίδα...

Μόνη μου

πότε σταματήσα να κάνω όνειρα?και δε με νοιάζει για τον υπόλοιπο κόσμο,μιλάω για μένα αφού σκεπτόμενη τις επιθυμίες και τα θέλω των ανθρώπων που με περιβάλλουν έχω μείνει στάσιμη για μεγάλο χρονικό διάστημα.Κάτι το οποίο δεν έχω συνειδητοποιήσει προφανώς τώρα,απλά σκέφτηκα πως άμα τα γράψω,θα βοήθήσει(ίσως) στο να ξεκουνηθώ απο τη μιζέρια που μ έχει αγκαλιάσει μετα μανοίας ψυχή τε και σώματι και δε μ αφήνει να στρέψω το κεφάλι μου πουθενά πέρα απ'την εγωπαθή μούρη της.Ναι ξέρω,ποιόν κοροιδευώ που νομίζω πως λέγοντας τέτοιες μπούρδες θα κερδίσω κάτι.Αλλά ναι η μιζέρια υπάρχει όντως,αυτό δεν μπορω να το αμφισβητήσω.Και γιατί να το κάνω?εδώ συνυπάρχω μαζί της γνωρίζοντας πως με συντροφεύει χρόνια τώρα χώρις να κάνω και κάτι ιδιαίτερο να την απομακρύνω.Να την κρατάω απο το χέρι,έστω.Μα σφυκταγκαλιαστά και γω?Ίσως είναι αυτό το pathetic σύνδρομο που ξέρεις οτι κάτι είναι τελείως για τον πούτσο αλλά παρ'όλα αυτά είτε μένεις μαζί του λόγω συνήθειας και "ασφάλειας" είτε επειδη έχεις την ψευδαίσθηση της αλλαγής.Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι.ΞΥΠΝΑ.κάνεις και τίποτα δεν αλλάζει για κανένα.και συ τώρα που λες "κάνεις λααάθος" κουνώντας το κεφάλι μ αυτή την αηδιαστική φάτσα του "το ξέρω γιατί το χω βιώσει" να σου πω πως πρώτα απ'όλα οταν γουστάρω εγώ θ αλλάξω,επειδή έχω συνειδητοποιήσει 5 πράγματαΚαι μιλάμε τώρα για προσπάθεια αλλαγής,όχι για το αποτέλεσμά της.τέλος πάντων πάλι το δικό σου πρόβλημα συζητάω κ βρίσκομαι στη φάση που επιχειρηματολογώ για ποιόν?για σένα?πότε θα σταματησει αυτή η περιφρόνηση του εαυτού μου επιτέλους.