Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί

Μακάρι να μπορούσες να δεις αυτό το φως.
Όλα είναι μια χαρά.
Όλα είναι απίστευτα καλά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα όρια μεταξύ της σιωπής και του θορύβου είναι οι συμβιβασμοί.
Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί. Που περιμένουν να τους ξεπεράσουμε.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια,
αρκεί να συλλάβει την ιδέα ότι μπορεί να το κάνει..
Κάτι τέτοιες στιγμές,νιώθω το καρδιοχτύπι σου, τόσο καθαρό όσο το δικό μου.
Και ξέρω ότι ο χωρισμός είναι μια αυταπάτη.
Η ζωή μου συνεχίζεται πολύ πέρα από τα όριά μου

διασφαλίζοντας την αιωνιότητα μας

Το να ζει κανείς σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζει.
Για να καταλάβεις τον εαυτό σου, πρέπει να καταλάβεις πώς σε βλέπουν οι άλλοι.
Το νόημα της αθανασίας είναι η συνέπεια των λόγων μας και των πράξεών μας.
Αυτό διασφαλίζει την αιωνιότητα μας.

Οι ζωές μας, δε μας ανήκουν.
Από τη γέννηση μας μέχρι το θάνατο μας, είμαστε δεμένοι με τους άλλους.
Στο παρελθόν και στο μέλλον.
Και με κάθε έγκλημα και κάθε καλή πράξη, καθορίζουμε το μέλλον μας.

-"Άκουσε με, για το καλό σου. Υπάρχει μια φυσική τάξη σ αυτόν τον κόσμο.
Κι αυτοί που την απαρνιούνται δεν έχουν καλή κατάληξη.
Αυτή η κίνηση δε θα επιβιώσει.
Θα σας χτυπήσουν και θα σας φτύσουν.
Και το χειρότερο απ' όλα, θα σας σταυρώσουν.
Και για ποιόν λόγο?
Ότι και να κάνετε θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.
-"Τι είναι ο ωκεανός, αν όχι αμέτρητες σταγόνες? "

* Πιστεύω ότι δεν παραμένουμε για πολύ καιρό νεκροί.
   Θα βρεθούμε κάτω από τ' αστέρια, εκεί που πρωτοφιληθήκαμε..

Δε βλέπω τους κύκλους

πώς γίναμε έτσι..

Η ζωή μας απαρτίζεται από κύκλους. Χορεύουμε μέσα σ αυτούς. Προσπαθούμε να βγούμε από αυτούς,να μπούμε,να βάλουμε κι άλλους και μετά να τους βγάλουμε. Πολλές φορές απλά είμαστε παρατηρητές. Δυστυχώς, εκτός των άλλων , πολλές φορές ( και πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα) συνειδητοποιούμε πως είμαστε απλά παρατηρητές και στους δικούς μας κύκλους. Τους βλέπουμε να μεγαλώνουν, να μικραίνουν, να γεμίζουν να αδειάζουν και τούμπαλιν. Όταν σταματάμε να παρατηρούμε αρχίζει η παράνοια. Γιατί υπάρχει αυτός ο κύκλος? Πότε μπήκα? Θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή μέσα? Ποίοι τον απαρτίζουν μαζί με μένα?  Και πηγαίνουμε μπρος πίσω σαν υπνωτισμένοι χωρίς να μπορούμε να πέσουμε πάνω σε κάποια γωνία, να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει..

Το ιδανικό θα ήταν, αφού έχει σταματήσει η παρατήρηση και αρχίζει κανείς να ζει ξανά τον κύκλο του, να υπάρχουν μόνο θετικά συναισθήματα ως προς την "ύπαρξή" του. Έλα όμως που συνήθως θες να πάρεις ένα ψαλίδι,να ευθυγραμμίσεις τον κύκλο και να αρχίσεις να τρέχεις πανικόβλητος προς το μοναδικό αδιέξοδο που θα δημιουργήσει η σωτήρια ευθεία σου.

Έλα όμως που δεν υπάρχουν ευθείες..

θρήνος

μια στιγμή μόνο ν'αλλάξει
μια ζωή μπορεί να βλάψει,
κι άλλη μια να τη χαράξει
ισόβια να τη δικάσει,
σε καημό
πόνο
και σπαραγμό
μ'ενοχή, που 'χει μείνει ζωντανή
με καρδιά,ραγισμένη να χτυπά
τον χαμένο,αιώνια ν'αγαπά

μόνη μου,
στο κενό
και θρηνώ,
στο σκοτάδι
την ψυχή σου καλώ
στη σιωπή είσαι εκεί
και 'γω πώς μπορώ
με δυο μάτια ανθρώπινα απέναντι να δω?

κανείς

ποιός ξέρει τι μπορεί να γίνει. Και όλα θ αλλάξουν (προφανώς), αλλά πώς και γιατί? Αφού πάνε να γίνουν πολύ καλά τα πράγματα. Ίσως γι' αυτό. Ίσως για να ισχύει το: περνάς πράγματα στη ζωή σου για να έχεις το δικαίωμα να μην πεις ποτέ "είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος".
 Ίσως για να μάθεις τον εαυτό σου..

Ίσως για να φταίω για όλα εγώ.