Είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για τις πράξεις μας?

Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από τις επιλογές τους. Μάλιστα το γνώρισμα του καλού και του κακού ανθρώπου  αποδίδεται πολλές φορές ύστερα από τη μελέτη των επιλογών που έχει πάρει στη ζωή του.

Κάθε μας επιλογή οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα. Ουσιαστικά  αυτό είναι που μας κρίνει σε τελικό στάδιο. Μπορεί να μην έχεις καμία σχέση με το αποτέλεσμα, αλλά μία επιλογή σου να συνδέεται στην ολοκλήρωση του. Σε αυτό το στάδιο, το ποσοστό ευθύνης σου, έγκειται στο κατά πόσο αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα την αρχική σου σκέψη αλλά και την ηθική σου σαν άτομο. Δεν επηρεάζουν όλα τα άτομα το ίδιο οι καταστάσεις που δημιουργούνται έχοντας και δικό τους μερίδιο ευθύνης.

Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να επιλέξουμε και ίσως να μη μας αρέσει καμία από τις επιλογές που μας δίνονται. Μπερδευόμαστε, αξιολογούμε λάθος τα δεδομένα μας, αγχωνόμαστε , βιαζόμαστε, επιλέγουμε κάτι χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Η συνθήκη επομένως μπορεί να δώσει την ανάλογη βαρύτητα στο τι θα επιλέξουμε.

Τότε, μήπως ελέγχοντας κάποιος τη συνθήκη μπορεί να ελέγξει και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε? Και αν μπορεί να γίνει αυτό, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι όταν διαλέγουμε ή νομίζουμε ότι έχουμε την πρωτοβουλία σε ένα ήδη προμελετημένο αποτέλεσμα?

 Ο καθένας ευθύνεται για τις πράξεις του. Είναι όμως πραγματικά υπεύθυνος για τις επιλογές που τον οδηγούν σε αυτές?

Αγκαλιές

Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω σου σκέψου. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Είναι μια απόρια πραγμάτων που έχουν συμβεί ήδη στο παρελθόν, σε διαφορετικές, μοναδικές περιόδους. Μια μέρα όμως, βλέπεις πως ένα ένα , μικρά , τόσα δα σκηνικά που είχες επιλέξει να μην πάρεις τόσο  στα σοβαρά θα γίνουν τα θεριά που θα σε σφιχταγκαλιάσουν μια μέρα τόσο , όσο κανένα απ'όλα τα ερωτικά χέρια που το χουν προσπαθήσει ως τώρα.
Και νόμιζες πως δεν υπάρχουν τέτοιες αγκαλιές. Αγκαλιές που κυριολεκτικά μπορούν να σε σκοτώσουν.

Και σιγά τη θεωρία..

Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί

Μακάρι να μπορούσες να δεις αυτό το φως.
Όλα είναι μια χαρά.
Όλα είναι απίστευτα καλά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα όρια μεταξύ της σιωπής και του θορύβου είναι οι συμβιβασμοί.
Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί. Που περιμένουν να τους ξεπεράσουμε.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια,
αρκεί να συλλάβει την ιδέα ότι μπορεί να το κάνει..
Κάτι τέτοιες στιγμές,νιώθω το καρδιοχτύπι σου, τόσο καθαρό όσο το δικό μου.
Και ξέρω ότι ο χωρισμός είναι μια αυταπάτη.
Η ζωή μου συνεχίζεται πολύ πέρα από τα όριά μου

νυχτερινές σκέψεις

κι όλα ωραία και καλά. και ακόμα μια βραδιά κατάφερες και αντεπεξήλθες.  ΓΙΑΤΙ. δεν χρειάζεται.
H καλύτερη βραδιά είναι αυτή που δεν έχει χρειαστεί να "κοντρολάρεις" τίποτα.
Τίποτα.. η καλύτερη λέξη. Η καλύτερη σκέψη. Ότι καλύτερο..ΟΚ δεν είναι ότι καλύτερο. Αλλά μακάρι..Μακάρι να μην σκεφτόμουν τίποτα. Όλα θα ήταν τόσο ανώδυνα.Τ'όσο απλά.Μάλλον πιο ξεκάθαρα. Γιατί μ αρέσεις και συ μέσα ' όλα? Και γιατί εγώ είμαι έτσι.. Πάλι..!
απλά φύγε. τρέχα μακρυά.Τίποτα δε θα σου κάνει καλό. Και τίποτα δεν είναι αληθινό απ'αυτά που σου συμβαίνουν. Ειδικά τη νύχτα. να το θυμάσαι. Όπως ξεγελάς, αλήθεια,.. Σε ξεγελάνε.

απλά σε συνάντησα

και να σκεφτείς ότι απλά σε συνάντησα.
δεν χρειάστηκε ποτέ η δική σου προσπάθεια.
απ' την πρώτη στιγμή ξέρεις τι νιώθεις και εγώ πάντα ξέρω πως το νιώθω με το λάθος άτομο.
ναι και επειδή έχω τέτοια αυτογνωσία για την κριτική μου όπως φάνηκε στην προηγούμενη πρόταση δε μπαίνω σε καμία διαδικασία προσπάθειας .( η λέξη προσπάθεια, εμπερικλείει πολλές έννοιες )
κι όλα αυτά για να δαπανώ σκέψεις γύρω από το πιο είναι το πρόβλημα πάλι.  αφού επιλογή μου είναι.  Κι όλα αυτά για να σε σκέφτομαι όμως την ώρα που τα γράφω όλα αυτά.
Ωραία τώρα που ασχολήθηκα μπορεί να σταματήσει κ αυτό το σφίξιμο όπως και οποιαδήποτε άλλh ταλάντευση του νου μ αυτή τη σκέψη. Αυτό που έχω τόσο αυτοσαρκαστική διάθεση πάντα μπορεί να με στείλει και στο διάολο. δες όμως παράγραφο..

και απλά σε συνάντησα.

Σκέψεις και Ψυχές

συνδέονται οι σκέψεις? ή μήπως οι ψυχές? Και αν δεν υπάρχουν ψυχές? πως μπορούν οι σκέψεις σου να ναι μονάχα από σένα? μονάχα δικές σου? εξ' ολοκλήρου.

Που είναι η ουτοπία

Μα είναι και αυτές οι τάσεις. Πως μπορώ να ζω μαζί τους? Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Εγώ αλλιώς έχω μάθει να ονειρεύομαι. Δεν ταιριάζω με κανέναν τους..Ξέρω, υπάρχουν κ άλλοι σαν εμένα, αλλά δεν είμαι μαζί τους. δεν μπορώ να ξεκόψω απ΄όλα.. Ή μήπως μπορώ? Μπορώ αλλά πρέπει να πατήσω οσο πιο γερά απο ποτέ άλλοτε στα πόδια μου.
Πότε θα πιστέψεις πραγματικά στον εαυτό σου? Όταν θα σαι έτοιμος να φύγεις.
Εγώ εμμένω ακόμα στις τάσεις μου. Δεν μπορώ να ζω σ αυτό το σύστημα, δε θέλω σύστημα.
Θέλω την ουτοπία μου.  που δεν είναι ουτοπία. Είναι ότι πιο ανθρώπινο και αληθινό μπορεί να υπάρξει. Με 'μένα ,με 'σένα ,μ αυτούς, μ'εμάς.

Πολέμα συνέχεια, καημένε μου..πολέμα γιατι μόνο εσύ θα καταφέρεις να το νιώσεις. Να το ζήσεις. Πολεμώντας θα μείνεις αθάνατος στους αιώνες.   Γιατί ξέρεις κάτι? Μόνο εσύ, δεν είσαι
 Καημένος.

*Ευ-τοπία: καλό μέρος
 Ου-τοπία:το μέρος που δε θα υπάρξει ποτέ..

και ήρθε η ώρα να συνεχίσω το διάβασμά μου.

Έχεις καρδιά?

δε μπορώ να πολεμήσω. Είναι εύθραυστη. Είναι δειλή. Τόσο που προτιμά να δείχνει ψυχρή. Σε πληγώνει. Αλλά η ίδια πληγώνεται περισσότερο.
Λες ότι δεν έχω.
ναι.. μια τέτοια καρδιά ίσως να μην αξίζει πολλά πολλά.. ίσως αν ήταν περισσότερο αληθινή να πληγωνόταν λιγότερο..ίσως και να σε πλήγωνε λιγότερο, ίσως να μην υπήρχαν και προβλήματα. ίσως  να μη χρειαζόταν να γράφω εδώ για να καταφέρω να την ηρεμήσω απ τις μεταμεσονύκτιες ταραχές και φρίκες. Και να μ έκανε να σκέφτομαι λιγότερο. Και να πέρναγα και καλύτερες στιγμές. Και να μουν και κάποια άλλη. Και να μουν καλύτερα τώρα . και άντε μου στο διάολο όλα.

το πήρα πίσω. γ αυτήν πρέπει να παλέψω περισσότερο

Μας σκοτώνει η συνήθεια?

Η συνήθεια είναι αυτή που τα κάνει όλα. "ο άνθρωπος είναι ζώον που συνηθίζει" . για να υπάρχει σαν κατάσταση μάλλον την αναζητούμε. Κι όμως κάτι σου φταίει με τον καιρό.Δε σου αρέσει η συνήθεια. Κι άμα είσαι άτυχος και σου αρέσει, δυστυχώς δεν θ αρέσει σε κάποιον άλλον. Η ατυχία έγκειται στο γεγονός ότι σ αυτόν που δε θα του αρέσει λογικά έχει άμεση σχέση με σένα και δε θέλεις να μην του αρέσει. Ξέρεις γιατί δε θες όμως? Γιατί ξεβολεύεσαι. Αχ και ήσουν τόσο ωραία και ήρεμα, γιατί να πρέπει να αλλάξει κάτι? Όταν σταματάει η προσπάθεια και έρχεται η γλυκιά συνήθεια, η στασιμότητα που σου φαίνεται επιτέλους  σαν την αιώρα που θα αναπαυθείς και θ απολαύσεις τους κόπους σου, πρέπει να ξέρεις ότι δε μπορεί να σε κρατήσει για πολύ.Και 'κει που κόβεται το σχοινί προσγειώνεσαι λίγο ανώμαλα στην πραγματικότητα και βλέπεις ότι τώρα η πας πάλι απ την αρχή ή κάνεις διπλή προσπάθεια για να βελτιώσεις την υπάρχουσα κατάσταση.Όλα μπορεί να αποτύχουν. Μπορεί όμως και να βρεις ένα καλύτερο εαυτό. προσπάθεια και αυτοβελτίωση. Αξίζει να χαραμίσεις μια ευκαιρία επενδύοντας για το καλύτερο απ το να βουλιάζεις στην κινούμενη άμμο της συνήθειάς σου?

Δε βλέπω τους κύκλους

πώς γίναμε έτσι..

Η ζωή μας απαρτίζεται από κύκλους. Χορεύουμε μέσα σ αυτούς. Προσπαθούμε να βγούμε από αυτούς,να μπούμε,να βάλουμε κι άλλους και μετά να τους βγάλουμε. Πολλές φορές απλά είμαστε παρατηρητές. Δυστυχώς, εκτός των άλλων , πολλές φορές ( και πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα) συνειδητοποιούμε πως είμαστε απλά παρατηρητές και στους δικούς μας κύκλους. Τους βλέπουμε να μεγαλώνουν, να μικραίνουν, να γεμίζουν να αδειάζουν και τούμπαλιν. Όταν σταματάμε να παρατηρούμε αρχίζει η παράνοια. Γιατί υπάρχει αυτός ο κύκλος? Πότε μπήκα? Θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή μέσα? Ποίοι τον απαρτίζουν μαζί με μένα?  Και πηγαίνουμε μπρος πίσω σαν υπνωτισμένοι χωρίς να μπορούμε να πέσουμε πάνω σε κάποια γωνία, να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει..

Το ιδανικό θα ήταν, αφού έχει σταματήσει η παρατήρηση και αρχίζει κανείς να ζει ξανά τον κύκλο του, να υπάρχουν μόνο θετικά συναισθήματα ως προς την "ύπαρξή" του. Έλα όμως που συνήθως θες να πάρεις ένα ψαλίδι,να ευθυγραμμίσεις τον κύκλο και να αρχίσεις να τρέχεις πανικόβλητος προς το μοναδικό αδιέξοδο που θα δημιουργήσει η σωτήρια ευθεία σου.

Έλα όμως που δεν υπάρχουν ευθείες..

Άδραξε τη στιγμή

-έχεις ακούσει αυτό που λένε "άδραξε τη στιγμή" ? Νομίζω ότι στην ουσία η στιγμή αδράχνει εμάς..
είναι κάτι αμετάβλητο. Η στιγμή, είναι σαν να είναι πάντα "αυτή τη στιγμή" .

Τίσις

Και ήρθε η στιγμή που θα πληρώσεις για όλα. Και ναι,καιρό την περίμενες.Κρυφά το αναζητούσες.Δεν είχες ιδέα όμως τι θα σήμαινε αυτό.Μάλλον γιατί θα ναι χειρότερα όλα απ ότι φανταζόσουν πως θα ναι...
απ ότι περίμενεις.
Κουράγιο .
Η ψυχή σου έχει σημασια.
 Διαφύλαξε την οσο μπορείς..

03.09

άλλη μια φορά που θέλω να καταπιώ τον εαυτό μου. Που θα μαζέψω συναισθήματα ενοχής και θλίψης για να τα ελευθερώσω με δάκρυα. Σιγά μην τα πω. Είμαι εγώ άνθρωπος που ανοίγεται? Που ακούστηκε κάτι τέτοιο? Λες και έχει πει κανείς πως να μοιράζεσαι ότι σε σκοτώνει μπορεί να σε βοηθήσει.(αυτοσαρκασμός). Ούτως ή άλλως σε σκοτώνουν όλα αυτά που έχεις και σου ταλαντεύουν την ψυχή,το να τα πεις θα σε κάνει αθάνατο? ή μήπως άφθαρτο? Ίσως να γίνω πιο δυνατή κάποτε. Ίσως πιστεύω πως αυτός είναι ο τρόπος που θα γίνω,να μην αφήνω τίποτα να με διαπεράσει. Και για να γίνει αυτό δεν πρέπει κανείς να ξέρει παραπάνω απ'ότι χρειάζεται, παραπάνω απ'όσο θέλω. Παραπάνω απ'όσο μπορεί να δει κάποιος με απλό,γυμνό ανθρώπινο μάτι.Αν ισχύει η "λογική" μου αυτή θα φανεί στο μέλλον.τουλάχιστον γίνομαι πείραμα του εαυτού μου. Έως τότε ας ζήσω  άλλο ένα βράδυ που θα βάλω το προσωπείο μου, θα σκουπίσω όλη τη βρωμιά και θα υποδυθώ πως δεν είμαι πληγωμένη.(κλεμμένο ξέρω)

κανείς

ποιός ξέρει τι μπορεί να γίνει. Και όλα θ αλλάξουν (προφανώς), αλλά πώς και γιατί? Αφού πάνε να γίνουν πολύ καλά τα πράγματα. Ίσως γι' αυτό. Ίσως για να ισχύει το: περνάς πράγματα στη ζωή σου για να έχεις το δικαίωμα να μην πεις ποτέ "είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος".
 Ίσως για να μάθεις τον εαυτό σου..

Ίσως για να φταίω για όλα εγώ.

.

"Γράψε,τα πας πολύ καλά"
"Μίλα θα σε βοηθήσει πάρα πολύ"
"Είσαι πολύ κοινωνική"
"πόσο ντροπαλή!"
"Είσαι αστεία"
"Είσαι εντελώς τρελή?"
"Πόσο γλυκιά?"
"Με τρομάζεις"
"τι ωραία μάτια"
"Γιατί με κοιτάς έτσι?"
"Δεν γελάει κανείς"
"μόνο εσύ θα το έκανες αυτό"
"Δεν κάνεις τίποτα κακό"
"μην είσαι τόσο ενοχική"
"ξανακάνε αυτή τη γκριμάτσα"
"μικρό κοριτσάκι"
"σταμάτα ρε διάλοε"

ω.

στο μεταίχμιο

Γαμημένα αρπακτικαααά. Αφήστε με να χαρώ λίγο. ΛΙΓΟ.
Tη στιγμη που δικαιούμαι δε ζητάω τίποτα άλλο.
Γιατί να πρέπει να παρακαλάω κάθε φορά ακόμα και γράφοντας για τις δικές μου στιγμές?
Πρέπει να φτάσω στο σημείο να μείνω παντελώς άδεια?
Παντέλως κενή?
Ζωντανή νεκρή και μόνη σαν εσάς?
Αχόρταγα πλάσματα. Άπληστα και ΜΟΝΑ.
χωρίς καμία ελπίδα..

3-7

πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις?Σαν χθες θυμάμαι ήταν που μιλάγαμε,πίνωντας καφέ και ακούγοντας λίγη καλή μουσική συμφωνόντας στο πως δεν θα μπορέσουμε να ξεχάσουμε αυτή την σχεδόν καθημερινή συνήθεια.Την θυμήθηκα τώρα,ναι,αλλά πάει τόσος καιρός πια απ την τελευταία φορά που το κάναμε αυτό που αν δεν σκεφτόμουν εσένα και το πρόσωπό σου δεν θα ερχόταν αυτή η μνήμη.Πόσο εύκολα αναδεύεται μια εικόνα απ το παρελθόν,που μέχρι πριν 5 λεπτά δεν περίμενες οτι υπάρχει καν.Κι όμως,τους τελευταίους μήνες έχω παρατηρήσει πως οτι γίνεται συνήθεια καταχωρείται σε αρχείο,και είναι τόσο εύκολο να έρχονται ξανά και ξανά στην επιφάνεια εικόνες απ αυτή  μιας και ο οργανισμός απο ένα σημείο και μετά πιστεύει πως αυτό που γίνεται τόσο συχνά,δεν θα πάψει ποτέ,και προκειμένου να υπομείνει την ύπαρξή της,γίνεται όλη αυτή η ανατριχιαστικής λεπτομέριας αποθήκευση πληροφοριών.(ανάσα)Και μόλις πάψει αυτή η συνήθεια(η οποία παρεπιπτώντος σου χε σπάσει τα νεύρα και τσακωνόσουν και θύμωνες που δεν άλλαζε κάτι με τον καιρό),έρχονται οι κωλοαναμνήσεις της να σου γαμήσουν τον εγκέφαλο.Λες και είχες κανά σκοπό να σου λείψουν όλα αυτά,ξαφνικά ένα αλμπουμ απο εικόνες κ στιγμές σκάει στο κεφάλι σου εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και σε εντελώς πολλες φορές ακατάλληλη στιγμη. Το θέμα είναι οτι,παρ'όλες τις προσπάθειες,φτάνεις σε ένα σημείο που δεν θυμάσαι πλέον τόσο ξεκάθαρα πράγματα που παλιότερα θα ορκιζόσουν πως δεν γίνεται να ξεχάσεις.Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να ξεχνάει.τον βοηθάει να απενοχοποιήσει τη σκατένια συνείδησή του και να συνεχίσει τη ζωούλα του φτιάχνοντας νέες αναμνήσες με την ελπίδα οτι έχει δεύτερες,τρίτες και εις τη ν ευκαιρίες.Καημένο είδος..τόσο κυνηγητο,
τόση ελπίδα...

Μόνη μου

πότε σταματήσα να κάνω όνειρα?και δε με νοιάζει για τον υπόλοιπο κόσμο,μιλάω για μένα αφού σκεπτόμενη τις επιθυμίες και τα θέλω των ανθρώπων που με περιβάλλουν έχω μείνει στάσιμη για μεγάλο χρονικό διάστημα.Κάτι το οποίο δεν έχω συνειδητοποιήσει προφανώς τώρα,απλά σκέφτηκα πως άμα τα γράψω,θα βοήθήσει(ίσως) στο να ξεκουνηθώ απο τη μιζέρια που μ έχει αγκαλιάσει μετα μανοίας ψυχή τε και σώματι και δε μ αφήνει να στρέψω το κεφάλι μου πουθενά πέρα απ'την εγωπαθή μούρη της.Ναι ξέρω,ποιόν κοροιδευώ που νομίζω πως λέγοντας τέτοιες μπούρδες θα κερδίσω κάτι.Αλλά ναι η μιζέρια υπάρχει όντως,αυτό δεν μπορω να το αμφισβητήσω.Και γιατί να το κάνω?εδώ συνυπάρχω μαζί της γνωρίζοντας πως με συντροφεύει χρόνια τώρα χώρις να κάνω και κάτι ιδιαίτερο να την απομακρύνω.Να την κρατάω απο το χέρι,έστω.Μα σφυκταγκαλιαστά και γω?Ίσως είναι αυτό το pathetic σύνδρομο που ξέρεις οτι κάτι είναι τελείως για τον πούτσο αλλά παρ'όλα αυτά είτε μένεις μαζί του λόγω συνήθειας και "ασφάλειας" είτε επειδη έχεις την ψευδαίσθηση της αλλαγής.Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι.ΞΥΠΝΑ.κάνεις και τίποτα δεν αλλάζει για κανένα.και συ τώρα που λες "κάνεις λααάθος" κουνώντας το κεφάλι μ αυτή την αηδιαστική φάτσα του "το ξέρω γιατί το χω βιώσει" να σου πω πως πρώτα απ'όλα οταν γουστάρω εγώ θ αλλάξω,επειδή έχω συνειδητοποιήσει 5 πράγματαΚαι μιλάμε τώρα για προσπάθεια αλλαγής,όχι για το αποτέλεσμά της.τέλος πάντων πάλι το δικό σου πρόβλημα συζητάω κ βρίσκομαι στη φάση που επιχειρηματολογώ για ποιόν?για σένα?πότε θα σταματησει αυτή η περιφρόνηση του εαυτού μου επιτέλους.