Βούρκος

και δε φανταζόμουν τα όρια μου ξεπερνιούνται
δε φανταζόμουν ότι δεν ήταν καν αυτά που νόμιζα.
τελικά όντως η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία

Άρα υπάρχει ελπίδα μέσα σ'όλον αυτόν το βούρκο?

και άρα εγώ τώρα θεωρούμαι αισιόδοξη κι από πάνω?

Είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για τις πράξεις μας?

Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από τις επιλογές τους. Μάλιστα το γνώρισμα του καλού και του κακού ανθρώπου  αποδίδεται πολλές φορές ύστερα από τη μελέτη των επιλογών που έχει πάρει στη ζωή του.

Κάθε μας επιλογή οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα. Ουσιαστικά  αυτό είναι που μας κρίνει σε τελικό στάδιο. Μπορεί να μην έχεις καμία σχέση με το αποτέλεσμα, αλλά μία επιλογή σου να συνδέεται στην ολοκλήρωση του. Σε αυτό το στάδιο, το ποσοστό ευθύνης σου, έγκειται στο κατά πόσο αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα την αρχική σου σκέψη αλλά και την ηθική σου σαν άτομο. Δεν επηρεάζουν όλα τα άτομα το ίδιο οι καταστάσεις που δημιουργούνται έχοντας και δικό τους μερίδιο ευθύνης.

Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να επιλέξουμε και ίσως να μη μας αρέσει καμία από τις επιλογές που μας δίνονται. Μπερδευόμαστε, αξιολογούμε λάθος τα δεδομένα μας, αγχωνόμαστε , βιαζόμαστε, επιλέγουμε κάτι χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Η συνθήκη επομένως μπορεί να δώσει την ανάλογη βαρύτητα στο τι θα επιλέξουμε.

Τότε, μήπως ελέγχοντας κάποιος τη συνθήκη μπορεί να ελέγξει και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε? Και αν μπορεί να γίνει αυτό, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι όταν διαλέγουμε ή νομίζουμε ότι έχουμε την πρωτοβουλία σε ένα ήδη προμελετημένο αποτέλεσμα?

 Ο καθένας ευθύνεται για τις πράξεις του. Είναι όμως πραγματικά υπεύθυνος για τις επιλογές που τον οδηγούν σε αυτές?

Κόσμοι διαφορετικοί?

Απλά πρέπει να σε βλέπω.
Δίπλα και μακρυά
Μαζί και χώρια
δύο σώματα και τόσες σκέψεις.
Και άλλα τόσα εμπόδια.

Διαδρομές αντίθετες
μα σχεδόν παράλληλες
Σίγουρα διαφορετικοί
μα με κοινά

Υπάρχει άραγε σύνδεση με όλα αυτά?
Ή και κάποιο από αυτά.
Είναι κάτι αληθινό?
Κάτι απ'όλα αυτά αλήθεια.

Κανένα σημάδι
Από μένα ή από σένα?
Δεν γνωρίζω πια..

τι να'μαστε

Είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας?
Ή προσαρμοζόμαστε στους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε?
Και ποιός κάνει τη διανομή?
Εμείς ?
ή κάποιοι άλλοι?

Αγκαλιές

Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω σου σκέψου. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Είναι μια απόρια πραγμάτων που έχουν συμβεί ήδη στο παρελθόν, σε διαφορετικές, μοναδικές περιόδους. Μια μέρα όμως, βλέπεις πως ένα ένα , μικρά , τόσα δα σκηνικά που είχες επιλέξει να μην πάρεις τόσο  στα σοβαρά θα γίνουν τα θεριά που θα σε σφιχταγκαλιάσουν μια μέρα τόσο , όσο κανένα απ'όλα τα ερωτικά χέρια που το χουν προσπαθήσει ως τώρα.
Και νόμιζες πως δεν υπάρχουν τέτοιες αγκαλιές. Αγκαλιές που κυριολεκτικά μπορούν να σε σκοτώσουν.

Και σιγά τη θεωρία..

Εμπόδια

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούριο φράγμα.

Δεν είναι που δε θέλω να με βρεις

Δεν είναι που θέλω να σε διώξω.

Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά

Πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε

Για να βρεθούμε

Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.

Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο

Τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου

Μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές

Αλλάζοντας το σήμα και το χρώμα μου

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

Για τον εαυτό μου.

Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί

Μακάρι να μπορούσες να δεις αυτό το φως.
Όλα είναι μια χαρά.
Όλα είναι απίστευτα καλά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα όρια μεταξύ της σιωπής και του θορύβου είναι οι συμβιβασμοί.
Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί. Που περιμένουν να τους ξεπεράσουμε.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια,
αρκεί να συλλάβει την ιδέα ότι μπορεί να το κάνει..
Κάτι τέτοιες στιγμές,νιώθω το καρδιοχτύπι σου, τόσο καθαρό όσο το δικό μου.
Και ξέρω ότι ο χωρισμός είναι μια αυταπάτη.
Η ζωή μου συνεχίζεται πολύ πέρα από τα όριά μου

διασφαλίζοντας την αιωνιότητα μας

Το να ζει κανείς σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζει.
Για να καταλάβεις τον εαυτό σου, πρέπει να καταλάβεις πώς σε βλέπουν οι άλλοι.
Το νόημα της αθανασίας είναι η συνέπεια των λόγων μας και των πράξεών μας.
Αυτό διασφαλίζει την αιωνιότητα μας.

Οι ζωές μας, δε μας ανήκουν.
Από τη γέννηση μας μέχρι το θάνατο μας, είμαστε δεμένοι με τους άλλους.
Στο παρελθόν και στο μέλλον.
Και με κάθε έγκλημα και κάθε καλή πράξη, καθορίζουμε το μέλλον μας.

-"Άκουσε με, για το καλό σου. Υπάρχει μια φυσική τάξη σ αυτόν τον κόσμο.
Κι αυτοί που την απαρνιούνται δεν έχουν καλή κατάληξη.
Αυτή η κίνηση δε θα επιβιώσει.
Θα σας χτυπήσουν και θα σας φτύσουν.
Και το χειρότερο απ' όλα, θα σας σταυρώσουν.
Και για ποιόν λόγο?
Ότι και να κάνετε θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.
-"Τι είναι ο ωκεανός, αν όχι αμέτρητες σταγόνες? "

* Πιστεύω ότι δεν παραμένουμε για πολύ καιρό νεκροί.
   Θα βρεθούμε κάτω από τ' αστέρια, εκεί που πρωτοφιληθήκαμε..

νυχτερινές σκέψεις

κι όλα ωραία και καλά. και ακόμα μια βραδιά κατάφερες και αντεπεξήλθες.  ΓΙΑΤΙ. δεν χρειάζεται.
H καλύτερη βραδιά είναι αυτή που δεν έχει χρειαστεί να "κοντρολάρεις" τίποτα.
Τίποτα.. η καλύτερη λέξη. Η καλύτερη σκέψη. Ότι καλύτερο..ΟΚ δεν είναι ότι καλύτερο. Αλλά μακάρι..Μακάρι να μην σκεφτόμουν τίποτα. Όλα θα ήταν τόσο ανώδυνα.Τ'όσο απλά.Μάλλον πιο ξεκάθαρα. Γιατί μ αρέσεις και συ μέσα ' όλα? Και γιατί εγώ είμαι έτσι.. Πάλι..!
απλά φύγε. τρέχα μακρυά.Τίποτα δε θα σου κάνει καλό. Και τίποτα δεν είναι αληθινό απ'αυτά που σου συμβαίνουν. Ειδικά τη νύχτα. να το θυμάσαι. Όπως ξεγελάς, αλήθεια,.. Σε ξεγελάνε.

απλά σε συνάντησα

και να σκεφτείς ότι απλά σε συνάντησα.
δεν χρειάστηκε ποτέ η δική σου προσπάθεια.
απ' την πρώτη στιγμή ξέρεις τι νιώθεις και εγώ πάντα ξέρω πως το νιώθω με το λάθος άτομο.
ναι και επειδή έχω τέτοια αυτογνωσία για την κριτική μου όπως φάνηκε στην προηγούμενη πρόταση δε μπαίνω σε καμία διαδικασία προσπάθειας .( η λέξη προσπάθεια, εμπερικλείει πολλές έννοιες )
κι όλα αυτά για να δαπανώ σκέψεις γύρω από το πιο είναι το πρόβλημα πάλι.  αφού επιλογή μου είναι.  Κι όλα αυτά για να σε σκέφτομαι όμως την ώρα που τα γράφω όλα αυτά.
Ωραία τώρα που ασχολήθηκα μπορεί να σταματήσει κ αυτό το σφίξιμο όπως και οποιαδήποτε άλλh ταλάντευση του νου μ αυτή τη σκέψη. Αυτό που έχω τόσο αυτοσαρκαστική διάθεση πάντα μπορεί να με στείλει και στο διάολο. δες όμως παράγραφο..

και απλά σε συνάντησα.

Σκέψεις και Ψυχές

συνδέονται οι σκέψεις? ή μήπως οι ψυχές? Και αν δεν υπάρχουν ψυχές? πως μπορούν οι σκέψεις σου να ναι μονάχα από σένα? μονάχα δικές σου? εξ' ολοκλήρου.

Που είναι η ουτοπία

Μα είναι και αυτές οι τάσεις. Πως μπορώ να ζω μαζί τους? Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Εγώ αλλιώς έχω μάθει να ονειρεύομαι. Δεν ταιριάζω με κανέναν τους..Ξέρω, υπάρχουν κ άλλοι σαν εμένα, αλλά δεν είμαι μαζί τους. δεν μπορώ να ξεκόψω απ΄όλα.. Ή μήπως μπορώ? Μπορώ αλλά πρέπει να πατήσω οσο πιο γερά απο ποτέ άλλοτε στα πόδια μου.
Πότε θα πιστέψεις πραγματικά στον εαυτό σου? Όταν θα σαι έτοιμος να φύγεις.
Εγώ εμμένω ακόμα στις τάσεις μου. Δεν μπορώ να ζω σ αυτό το σύστημα, δε θέλω σύστημα.
Θέλω την ουτοπία μου.  που δεν είναι ουτοπία. Είναι ότι πιο ανθρώπινο και αληθινό μπορεί να υπάρξει. Με 'μένα ,με 'σένα ,μ αυτούς, μ'εμάς.

Πολέμα συνέχεια, καημένε μου..πολέμα γιατι μόνο εσύ θα καταφέρεις να το νιώσεις. Να το ζήσεις. Πολεμώντας θα μείνεις αθάνατος στους αιώνες.   Γιατί ξέρεις κάτι? Μόνο εσύ, δεν είσαι
 Καημένος.

*Ευ-τοπία: καλό μέρος
 Ου-τοπία:το μέρος που δε θα υπάρξει ποτέ..

και ήρθε η ώρα να συνεχίσω το διάβασμά μου.

Έχεις καρδιά?

δε μπορώ να πολεμήσω. Είναι εύθραυστη. Είναι δειλή. Τόσο που προτιμά να δείχνει ψυχρή. Σε πληγώνει. Αλλά η ίδια πληγώνεται περισσότερο.
Λες ότι δεν έχω.
ναι.. μια τέτοια καρδιά ίσως να μην αξίζει πολλά πολλά.. ίσως αν ήταν περισσότερο αληθινή να πληγωνόταν λιγότερο..ίσως και να σε πλήγωνε λιγότερο, ίσως να μην υπήρχαν και προβλήματα. ίσως  να μη χρειαζόταν να γράφω εδώ για να καταφέρω να την ηρεμήσω απ τις μεταμεσονύκτιες ταραχές και φρίκες. Και να μ έκανε να σκέφτομαι λιγότερο. Και να πέρναγα και καλύτερες στιγμές. Και να μουν και κάποια άλλη. Και να μουν καλύτερα τώρα . και άντε μου στο διάολο όλα.

το πήρα πίσω. γ αυτήν πρέπει να παλέψω περισσότερο

Μας σκοτώνει η συνήθεια?

Η συνήθεια είναι αυτή που τα κάνει όλα. "ο άνθρωπος είναι ζώον που συνηθίζει" . για να υπάρχει σαν κατάσταση μάλλον την αναζητούμε. Κι όμως κάτι σου φταίει με τον καιρό.Δε σου αρέσει η συνήθεια. Κι άμα είσαι άτυχος και σου αρέσει, δυστυχώς δεν θ αρέσει σε κάποιον άλλον. Η ατυχία έγκειται στο γεγονός ότι σ αυτόν που δε θα του αρέσει λογικά έχει άμεση σχέση με σένα και δε θέλεις να μην του αρέσει. Ξέρεις γιατί δε θες όμως? Γιατί ξεβολεύεσαι. Αχ και ήσουν τόσο ωραία και ήρεμα, γιατί να πρέπει να αλλάξει κάτι? Όταν σταματάει η προσπάθεια και έρχεται η γλυκιά συνήθεια, η στασιμότητα που σου φαίνεται επιτέλους  σαν την αιώρα που θα αναπαυθείς και θ απολαύσεις τους κόπους σου, πρέπει να ξέρεις ότι δε μπορεί να σε κρατήσει για πολύ.Και 'κει που κόβεται το σχοινί προσγειώνεσαι λίγο ανώμαλα στην πραγματικότητα και βλέπεις ότι τώρα η πας πάλι απ την αρχή ή κάνεις διπλή προσπάθεια για να βελτιώσεις την υπάρχουσα κατάσταση.Όλα μπορεί να αποτύχουν. Μπορεί όμως και να βρεις ένα καλύτερο εαυτό. προσπάθεια και αυτοβελτίωση. Αξίζει να χαραμίσεις μια ευκαιρία επενδύοντας για το καλύτερο απ το να βουλιάζεις στην κινούμενη άμμο της συνήθειάς σου?

Δε βλέπω τους κύκλους

πώς γίναμε έτσι..

Η ζωή μας απαρτίζεται από κύκλους. Χορεύουμε μέσα σ αυτούς. Προσπαθούμε να βγούμε από αυτούς,να μπούμε,να βάλουμε κι άλλους και μετά να τους βγάλουμε. Πολλές φορές απλά είμαστε παρατηρητές. Δυστυχώς, εκτός των άλλων , πολλές φορές ( και πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα) συνειδητοποιούμε πως είμαστε απλά παρατηρητές και στους δικούς μας κύκλους. Τους βλέπουμε να μεγαλώνουν, να μικραίνουν, να γεμίζουν να αδειάζουν και τούμπαλιν. Όταν σταματάμε να παρατηρούμε αρχίζει η παράνοια. Γιατί υπάρχει αυτός ο κύκλος? Πότε μπήκα? Θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή μέσα? Ποίοι τον απαρτίζουν μαζί με μένα?  Και πηγαίνουμε μπρος πίσω σαν υπνωτισμένοι χωρίς να μπορούμε να πέσουμε πάνω σε κάποια γωνία, να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει..

Το ιδανικό θα ήταν, αφού έχει σταματήσει η παρατήρηση και αρχίζει κανείς να ζει ξανά τον κύκλο του, να υπάρχουν μόνο θετικά συναισθήματα ως προς την "ύπαρξή" του. Έλα όμως που συνήθως θες να πάρεις ένα ψαλίδι,να ευθυγραμμίσεις τον κύκλο και να αρχίσεις να τρέχεις πανικόβλητος προς το μοναδικό αδιέξοδο που θα δημιουργήσει η σωτήρια ευθεία σου.

Έλα όμως που δεν υπάρχουν ευθείες..

Άδραξε τη στιγμή

-έχεις ακούσει αυτό που λένε "άδραξε τη στιγμή" ? Νομίζω ότι στην ουσία η στιγμή αδράχνει εμάς..
είναι κάτι αμετάβλητο. Η στιγμή, είναι σαν να είναι πάντα "αυτή τη στιγμή" .

Τίσις

Και ήρθε η στιγμή που θα πληρώσεις για όλα. Και ναι,καιρό την περίμενες.Κρυφά το αναζητούσες.Δεν είχες ιδέα όμως τι θα σήμαινε αυτό.Μάλλον γιατί θα ναι χειρότερα όλα απ ότι φανταζόσουν πως θα ναι...
απ ότι περίμενεις.
Κουράγιο .
Η ψυχή σου έχει σημασια.
 Διαφύλαξε την οσο μπορείς..

Υψώνοντας το τοίχος

Το συναίσθημα ότι δε μπορείς ν'ανταποκριθείς.
Αυτή η μαυρίλα που φαντάζεσαι καθώς σκέφτεσαι ότι έχεις αυτό το συναίσθημα.
Τι με κρατάει?Άκαρδη?Άψυχη?Δε μπορεί να με χαρακτηρίζουν αυτές οι λέξεις.Αν ήταν έτσι,γιατί να αναρωτιέμαι,να στοχάζομαι και ακόμα χειρότερα να πληγώνομαι?
Σκάρτη?Ίσως αυτή είναι μια τοποθέτηση που προσεγγίζει αυτό που σκέφτομαι.Δεν είμαι φτωχή στα συναισθήματά μου.Δεν υστερώ,δε νιώθω άδεια.. Το κενό όμως?
Δεν τα ε κ φ ρ ά ζ ω.Ούτε εκεί που πρέπει,ούτε όταν πρέπει, ούτε όπου πρέπει,ούτε όπως πρέπει,ούτε ούτε ούτε! δε με χέζεται και με τα πρέπει! (διπολίκη η διαταραχή)
Μπορεί και να με λες τότε τσιγκούνα. Ίσως. Αφού τα έχω και δεν τα δίνω-δείχνω πουθενά .Άλλο οι πράξεις,δε μιλάω γι αυτό. Ξέρεις τι είναι να ξεστομίζεις αισθήματα και συναισθήματα? Εγώ βέβαια στη σκέψη και μόνο νίωθω ότι θελω και να με καταπιεί η γη?το κράκεν? ένα σύννεφο ηφαιστειακής τέφρας? κααάτι τέτοιο..
Τσιφούτα! Ε ας μαζέψω λοιπόν ότι έχω απο αισθήματα να χτίσω για την πάρτη μου όχι τοίχο, κάστρο ολόκλρο! Με τις κρυφές εισόδους, τις καταπακτές του, δράκους για φρουρούς, ίσως και τον Saruman με τους Uruk hai, μη και μπορέσει να πατήσει κανείς στην εσωστρεφή "μέση γη" μου. Και αυτός ο αυτοσαρκασμός πια? Αηδία έχει καταντήσει.

κανείς

ποιός ξέρει τι μπορεί να γίνει. Και όλα θ αλλάξουν (προφανώς), αλλά πώς και γιατί? Αφού πάνε να γίνουν πολύ καλά τα πράγματα. Ίσως γι' αυτό. Ίσως για να ισχύει το: περνάς πράγματα στη ζωή σου για να έχεις το δικαίωμα να μην πεις ποτέ "είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος".
 Ίσως για να μάθεις τον εαυτό σου..

Ίσως για να φταίω για όλα εγώ.

21-28

Ήταν πολύ όμορφα. ηρέμησα και χαλάρωσα.
Κι όλα αυτά μαζί σου. Όχι μόνη μου. Όχι προσπαθώντας να περάσω καλά μαζί σου, αλλά γλυκά και αβίαστα, χωρίς δεύτερες σκέψεις να κουράζουν το μυαλό μου. Καιρό είχα να περάσω απλά ωραία με άλλο άτομο για πάνω απο 2 μέρες