Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2019

feelings()

this face i have of you in mind
remindes me you are one of the kind
these months with you gave me the light
that i was searching that awkward night

i drink a lot and think too much
started at November,and now it's March
i lied telling i didn't know
i wanted what you were giving 
 that's the only truth
But when you came,i was so lost
i tried to give, with heart still frost

I miss your eyes,our walks, your hugs
i screwed it all up, 
tears have now filled up my lungs

my mind conquers me whole,
leaving alone
my coward soul,
tough on the outside 
reckless inside
giving a chance is luck of time

But if you come closer,hearing nothing at all
my eyes will give you what you want
they know exactly how to betray
the feelings i lose on my own way

One last thing,and I am gone
your heart is brave as gold,
your soul strength, sharp as sword
that's what i m thinking as i m alone
don't waste your time in something doesn't worth




Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017

Βούρκος

και δε φανταζόμουν τα όρια μου ξεπερνιούνται
δε φανταζόμουν ότι δεν ήταν καν αυτά που νόμιζα.
τελικά όντως η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία

Άρα υπάρχει ελπίδα μέσα σ'όλον αυτόν το βούρκο?

και άρα εγώ τώρα θεωρούμαι αισιόδοξη κι από πάνω?

Δευτέρα 15 Μαΐου 2017

Κόσμοι διαφορετικοί?

Απλά πρέπει να σε βλέπω.
Δίπλα και μακρυά
Μαζί και χώρια
δύο σώματα και τόσες σκέψεις.
Και άλλα τόσα εμπόδια.

Διαδρομές αντίθετες
μα σχεδόν παράλληλες
Σίγουρα διαφορετικοί
μα με κοινά

Υπάρχει άραγε σύνδεση με όλα αυτά?
Ή και κάποιο από αυτά.
Είναι κάτι αληθινό?
Κάτι απ'όλα αυτά αλήθεια.

Κανένα σημάδι
Από μένα ή από σένα?
Δεν γνωρίζω πια..

θολό βλέμμα

Κοντά. Σχεδόν δίπλα.
Και ένα χέρι που διαρκώς με χαιρετά
Μακρυά
Ένα φως διαρκώς φέγγει σ'εκείνο το παράθυρο
τόσο αχνό που θαρρεί κανείς πως είναι από σένα.
Κι όμως, κινείται μέσα στο χώρο
Μία σβήνει και μία ανάβει
Σαν και να ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου.
"Μα τι εκφραστικά μάτια"
είπα σαν σε πρωτοείδα
Ύστερα είδα ένα θόλο βλέμμα
όπως το φως εκείνου του παραθύρου
02:39
και χωρίς να ξέρω τι ώρα είναι
κοιτώ ακόμη εκεί, μακρυά
όχι κοντά ούτε δίπλα
μα αυτό το χέρι, που επίμονα συνεχίζει να κινείται
δεξιά αριστερά
Σαν και να με χαιρετά..

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016

Εμπόδια

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούριο φράγμα.
Δεν είναι που δε θέλω να με βρεις
Δεν είναι που θέλω να σε διώξω.
Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά
Πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε
Για να βρεθούμε
Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.
Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο
Τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου
Μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές
Αλλάζοντας το σήμα και το χρώμα μου
Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

Για τον εαυτό μου.

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

διασφαλίζοντας την αιωνιότητα μας

Το να ζει κανείς σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζει.
Για να καταλάβεις τον εαυτό σου, πρέπει να καταλάβεις πώς σε βλέπουν οι άλλοι.
Το νόημα της αθανασίας είναι η συνέπεια των λόγων μας και των πράξεών μας.
Αυτό διασφαλίζει την αιωνιότητα μας.

Οι ζωές μας, δε μας ανήκουν.
Από τη γέννηση μας μέχρι το θάνατο μας, είμαστε δεμένοι με τους άλλους.
Στο παρελθόν και στο μέλλον.
Και με κάθε έγκλημα και κάθε καλή πράξη, καθορίζουμε το μέλλον μας.

-"Άκουσε με, για το καλό σου. Υπάρχει μια φυσική τάξη σ αυτόν τον κόσμο.
Κι αυτοί που την απαρνιούνται δεν έχουν καλή κατάληξη.
Αυτή η κίνηση δε θα επιβιώσει.
Θα σας χτυπήσουν και θα σας φτύσουν.
Και το χειρότερο απ' όλα, θα σας σταυρώσουν.
Και για ποιόν λόγο?
Ότι και να κάνετε θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.
-"Τι είναι ο ωκεανός, αν όχι αμέτρητες σταγόνες? "

* Πιστεύω ότι δεν παραμένουμε για πολύ καιρό νεκροί.
   Θα βρεθούμε κάτω από τ' αστέρια, εκεί που πρωτοφιληθήκαμε..

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015

Άδραξε τη στιγμή

-έχεις ακούσει αυτό που λένε "άδραξε τη στιγμή" ? Νομίζω ότι στην ουσία η στιγμή αδράχνει εμάς..
είναι κάτι αμετάβλητο. Η στιγμή, είναι σαν να είναι πάντα "αυτή τη στιγμή" .

Σάββατο 2 Αυγούστου 2014

θρήνος

μια στιγμή μόνο ν'αλλάξει
μια ζωή μπορεί να βλάψει,
κι άλλη μια να τη χαράξει
ισόβια να τη δικάσει,
σε καημό
πόνο
και σπαραγμό
μ'ενοχή, που 'χει μείνει ζωντανή
με καρδιά,ραγισμένη να χτυπά
τον χαμένο,αιώνια ν'αγαπά

μόνη μου,
στο κενό
και θρηνώ,
στο σκοτάδι
την ψυχή σου καλώ
στη σιωπή είσαι εκεί
και 'γω πώς μπορώ
με δυο μάτια ανθρώπινα απέναντι να δω?