θρήνος

μια στιγμή μόνο ν'αλλάξει
μια ζωή μπορεί να βλάψει,
κι άλλη μια να τη χαράξει
ισόβια να τη δικάσει,
σε καημό
πόνο
και σπαραγμό
μ'ενοχή, που 'χει μείνει ζωντανή
με καρδιά,ραγισμένη να χτυπά
τον χαμένο,αιώνια ν'αγαπά

μόνη μου,
στο κενό
και θρηνώ,
στο σκοτάδι
την ψυχή σου καλώ
στη σιωπή είσαι εκεί
και 'γω πώς μπορώ
με δυο μάτια ανθρώπινα απέναντι να δω?

στο μεταίχμιο

Γαμημένα αρπακτικαααά. Αφήστε με να χαρώ λίγο. ΛΙΓΟ.
Tη στιγμη που δικαιούμαι δε ζητάω τίποτα άλλο.
Γιατί να πρέπει να παρακαλάω κάθε φορά ακόμα και γράφοντας για τις δικές μου στιγμές?
Πρέπει να φτάσω στο σημείο να μείνω παντελώς άδεια?
Παντέλως κενή?
Ζωντανή νεκρή και μόνη σαν εσάς?
Αχόρταγα πλάσματα. Άπληστα και ΜΟΝΑ.
χωρίς καμία ελπίδα..