νυχτερινές σκέψεις

κι όλα ωραία και καλά. και ακόμα μια βραδιά κατάφερες και αντεπεξήλθες.  ΓΙΑΤΙ. δεν χρειάζεται.
H καλύτερη βραδιά είναι αυτή που δεν έχει χρειαστεί να "κοντρολάρεις" τίποτα.
Τίποτα.. η καλύτερη λέξη. Η καλύτερη σκέψη. Ότι καλύτερο..ΟΚ δεν είναι ότι καλύτερο. Αλλά μακάρι..Μακάρι να μην σκεφτόμουν τίποτα. Όλα θα ήταν τόσο ανώδυνα.Τ'όσο απλά.Μάλλον πιο ξεκάθαρα. Γιατί μ αρέσεις και συ μέσα ' όλα? Και γιατί εγώ είμαι έτσι.. Πάλι..!
απλά φύγε. τρέχα μακρυά.Τίποτα δε θα σου κάνει καλό. Και τίποτα δεν είναι αληθινό απ'αυτά που σου συμβαίνουν. Ειδικά τη νύχτα. να το θυμάσαι. Όπως ξεγελάς, αλήθεια,.. Σε ξεγελάνε.

Έχεις καρδιά?

δε μπορώ να πολεμήσω. Είναι εύθραυστη. Είναι δειλή. Τόσο που προτιμά να δείχνει ψυχρή. Σε πληγώνει. Αλλά η ίδια πληγώνεται περισσότερο.
Λες ότι δεν έχω.
ναι.. μια τέτοια καρδιά ίσως να μην αξίζει πολλά πολλά.. ίσως αν ήταν περισσότερο αληθινή να πληγωνόταν λιγότερο..ίσως και να σε πλήγωνε λιγότερο, ίσως να μην υπήρχαν και προβλήματα. ίσως  να μη χρειαζόταν να γράφω εδώ για να καταφέρω να την ηρεμήσω απ τις μεταμεσονύκτιες ταραχές και φρίκες. Και να μ έκανε να σκέφτομαι λιγότερο. Και να πέρναγα και καλύτερες στιγμές. Και να μουν και κάποια άλλη. Και να μουν καλύτερα τώρα . και άντε μου στο διάολο όλα.

το πήρα πίσω. γ αυτήν πρέπει να παλέψω περισσότερο

Δε βλέπω τους κύκλους

πώς γίναμε έτσι..

Η ζωή μας απαρτίζεται από κύκλους. Χορεύουμε μέσα σ αυτούς. Προσπαθούμε να βγούμε από αυτούς,να μπούμε,να βάλουμε κι άλλους και μετά να τους βγάλουμε. Πολλές φορές απλά είμαστε παρατηρητές. Δυστυχώς, εκτός των άλλων , πολλές φορές ( και πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα) συνειδητοποιούμε πως είμαστε απλά παρατηρητές και στους δικούς μας κύκλους. Τους βλέπουμε να μεγαλώνουν, να μικραίνουν, να γεμίζουν να αδειάζουν και τούμπαλιν. Όταν σταματάμε να παρατηρούμε αρχίζει η παράνοια. Γιατί υπάρχει αυτός ο κύκλος? Πότε μπήκα? Θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή μέσα? Ποίοι τον απαρτίζουν μαζί με μένα?  Και πηγαίνουμε μπρος πίσω σαν υπνωτισμένοι χωρίς να μπορούμε να πέσουμε πάνω σε κάποια γωνία, να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει..

Το ιδανικό θα ήταν, αφού έχει σταματήσει η παρατήρηση και αρχίζει κανείς να ζει ξανά τον κύκλο του, να υπάρχουν μόνο θετικά συναισθήματα ως προς την "ύπαρξή" του. Έλα όμως που συνήθως θες να πάρεις ένα ψαλίδι,να ευθυγραμμίσεις τον κύκλο και να αρχίσεις να τρέχεις πανικόβλητος προς το μοναδικό αδιέξοδο που θα δημιουργήσει η σωτήρια ευθεία σου.

Έλα όμως που δεν υπάρχουν ευθείες..

Άδραξε τη στιγμή

-έχεις ακούσει αυτό που λένε "άδραξε τη στιγμή" ? Νομίζω ότι στην ουσία η στιγμή αδράχνει εμάς..
είναι κάτι αμετάβλητο. Η στιγμή, είναι σαν να είναι πάντα "αυτή τη στιγμή" .