Κόσμοι διαφορετικοί?

Απλά πρέπει να σε βλέπω.
Δίπλα και μακρυά
Μαζί και χώρια
δύο σώματα και τόσες σκέψεις.
Και άλλα τόσα εμπόδια.

Διαδρομές αντίθετες
μα σχεδόν παράλληλες
Σίγουρα διαφορετικοί
μα με κοινά

Υπάρχει άραγε σύνδεση με όλα αυτά?
Ή και κάποιο από αυτά.
Είναι κάτι αληθινό?
Κάτι απ'όλα αυτά αλήθεια.

Κανένα σημάδι
Από μένα ή από σένα?
Δεν γνωρίζω πια..

τι να'μαστε

Είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας?
Ή προσαρμοζόμαστε στους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε?
Και ποιός κάνει τη διανομή?
Εμείς ?
ή κάποιοι άλλοι?

θολό βλέμμα

Κοντά. Σχεδόν δίπλα.
Και ένα χέρι που διαρκώς με χαιρετά
Μακρυά
Ένα φως διαρκώς φέγγει σ'εκείνο το παράθυρο
τόσο αχνό που θαρρεί κανείς πως είναι από σένα.
Κι όμως, κινείται μέσα στο χώρο
Μία σβήνει και μία ανάβει
Σαν και να ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου.
"Μα τι εκφραστικά μάτια"
είπα σαν σε πρωτοείδα
Ύστερα είδα ένα θόλο βλέμμα
όπως το φως εκείνου του παραθύρου
02:39
και χωρίς να ξέρω τι ώρα είναι
κοιτώ ακόμη εκεί, μακρυά
όχι κοντά ούτε δίπλα
μα αυτό το χέρι, που επίμονα συνεχίζει να κινείται
δεξιά αριστερά
Σαν και να με χαιρετά..

Αγκαλιές

Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω σου σκέψου. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Είναι μια απόρια πραγμάτων που έχουν συμβεί ήδη στο παρελθόν, σε διαφορετικές, μοναδικές περιόδους. Μια μέρα όμως, βλέπεις πως ένα ένα , μικρά , τόσα δα σκηνικά που είχες επιλέξει να μην πάρεις τόσο  στα σοβαρά θα γίνουν τα θεριά που θα σε σφιχταγκαλιάσουν μια μέρα τόσο , όσο κανένα απ'όλα τα ερωτικά χέρια που το χουν προσπαθήσει ως τώρα.
Και νόμιζες πως δεν υπάρχουν τέτοιες αγκαλιές. Αγκαλιές που κυριολεκτικά μπορούν να σε σκοτώσουν.

Και σιγά τη θεωρία..

Εμπόδια

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούριο φράγμα.

Δεν είναι που δε θέλω να με βρεις

Δεν είναι που θέλω να σε διώξω.

Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά

Πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε

Για να βρεθούμε

Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.

Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο

Τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου

Μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές

Αλλάζοντας το σήμα και το χρώμα μου

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

Για τον εαυτό μου.

Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί

Μακάρι να μπορούσες να δεις αυτό το φως.
Όλα είναι μια χαρά.
Όλα είναι απίστευτα καλά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα όρια μεταξύ της σιωπής και του θορύβου είναι οι συμβιβασμοί.
Όλα τα όρια είναι συμβιβασμοί. Που περιμένουν να τους ξεπεράσουμε.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια,
αρκεί να συλλάβει την ιδέα ότι μπορεί να το κάνει..
Κάτι τέτοιες στιγμές,νιώθω το καρδιοχτύπι σου, τόσο καθαρό όσο το δικό μου.
Και ξέρω ότι ο χωρισμός είναι μια αυταπάτη.
Η ζωή μου συνεχίζεται πολύ πέρα από τα όριά μου

διασφαλίζοντας την αιωνιότητα μας

Το να ζει κανείς σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζει.
Για να καταλάβεις τον εαυτό σου, πρέπει να καταλάβεις πώς σε βλέπουν οι άλλοι.
Το νόημα της αθανασίας είναι η συνέπεια των λόγων μας και των πράξεών μας.
Αυτό διασφαλίζει την αιωνιότητα μας.

Οι ζωές μας, δε μας ανήκουν.
Από τη γέννηση μας μέχρι το θάνατο μας, είμαστε δεμένοι με τους άλλους.
Στο παρελθόν και στο μέλλον.
Και με κάθε έγκλημα και κάθε καλή πράξη, καθορίζουμε το μέλλον μας.

-"Άκουσε με, για το καλό σου. Υπάρχει μια φυσική τάξη σ αυτόν τον κόσμο.
Κι αυτοί που την απαρνιούνται δεν έχουν καλή κατάληξη.
Αυτή η κίνηση δε θα επιβιώσει.
Θα σας χτυπήσουν και θα σας φτύσουν.
Και το χειρότερο απ' όλα, θα σας σταυρώσουν.
Και για ποιόν λόγο?
Ότι και να κάνετε θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.
-"Τι είναι ο ωκεανός, αν όχι αμέτρητες σταγόνες? "

* Πιστεύω ότι δεν παραμένουμε για πολύ καιρό νεκροί.
   Θα βρεθούμε κάτω από τ' αστέρια, εκεί που πρωτοφιληθήκαμε..